Στη νότια πλαγιά της Ακρόπολης, νότια του Ηρωδείου υπήρχε ένα μικρό υπαίθριο ιερό αφιερωμένο στη Νύμφη, την προστάτιδα του γάμου και εγγυήτρια της συζυγικής ευτυχίας. Καθώς το ιερό αυτό δεν ήταν γνωστό από τις γραμματειακές πηγές, ούτε είχε κάποια μνημειακή κατασκευή, παρά οριζόταν από έναν μικρό περίβολο, η ταύτισή του έγινε από το μαρμάρινο ορόσημο του ιερού με την επιγραφή ΗΟΡΟΣ ΗΙΕΡΟ ΝΥΜΦΗΣ που βρέθηκε στον χώρο, και από πλήθος ενεπίγραφων θραυσμάτων αγγείων που αναφέρονταν στο ιερό της Νύμφης.

Σε αυτό το ιερό οι Αθηναίοι αφιέρωναν πολυτελή πήλινα τελετουργικά αγγεία, τις λουτροφόρους, με τις οποίες μετέφεραν το νερό για το προγαμιαίο λουτρό της μελλόνυμφης. Την παραμονή ενός γάμου λάμβανε χώρα η τελετή της λουτροφορίας: μια χαρούμενη πομπή από φίλες και συγγενείς της νύφης κατευθυνόταν στην κρήνη Καλλιρρόη, κοντά στον Ιλισσό ποταμό. Στην πομπή προπορευόταν ένα παιδί που έπαιζε αυλό και πίσω ακολουθούσε η γυναίκα που κρατούσε τη λουτροφόρο. Η πομπή μετέφερε προς το σπίτι της νύφης το εξαγνιστικό νερό για το λουτρό της, το οποίο θεωρούσαν ότι είχε καθαρτήριες αλλά και γονιμικές ιδιότητες.

Η λουτροφορία αποτελούσε κοινωνικό γεγονός, αναπόσπαστο μέρος του τελετουργικού για τη μετάβαση των άγαμων στην έγγαμη ζωή. Μετά τον γάμο, οι λουτροφόροι που περιείχαν το νερό για τον τελετουργικό εξαγνισμό προσφέρονταν από το νέο ζευγάρι στη Νύμφη ώστε να τους εξασφαλίσει ευτυχισμένο και γόνιμο έγγαμο βίο. Το ιερό της Νύμφης είχε μακρά διάρκεια λειτουργίας, από τον 7ο αι. έως και τον 1ο αι. π.Χ., όταν πιθανόν καταστράφηκε κατά την επιδρομή του Σύλλα στην Αθήνα το 86 π.Χ.