Στη βορειοδυτική πλευρά του λόφου των Μουσών ή λόφου του Φιλοπάππου, όπως είναι ευρύτερα γνωστός, μπορεί σήμερα να παρατηρήσει κανείς ένα ορθογώνιο άνοιγμα στο μέτωπο του βράχου. Πρόκειται για μια κατασκευή που έχει λαξευθεί στο πέτρωμα και η φιλολογική παράδοση το έχει συσχετίσει με τον τάφο του Κίμωνα, πατέρα του στρατηγού της μάχης του Μαραθώνα Μιλτιάδη.
Η υπόσκαφη κατασκευή που ονομάζεται «Κιμώνεια μνήματα» αποτελείται από δύο λαξευτές στον φυσικό βράχο λάρνακες με σύμφυτο προσκεφάλι, που χωρίζονται μεταξύ τους από ένα τοιχίο. Πάνω από την είσοδο του λαξεύματος υπάρχει χαραγμένη επιγραφή που χρονολογείται στον 3ο αιώνα και αναφέρει ότι ο ταφικός θάλαμος χρησιμοποιήθηκε για τον ενταφιασμό κάποιου Ζωσιμιανού. Επιπλέον ορίζει χρηματική ποινή σε περίπτωση που κάποιος τον παραβιάσει.
Στις πλαγιές του λόφου των Μουσών και της Πνύκας αναπτύχθηκε κατά την αρχαιότητα ο δήμος της Κοίλης, ο οποίος προστατευόταν στα νότια και τα δυτικά από το Θεμιστόκλειο τείχος. Τη χαράδρα που σχηματίζεται μεταξύ των δύο λόφων διέτρεχε μια σημαντική εμπορική οδός που συνέδεε την πόλη με το Φάληρο και τον Πειραιά και έχει ταυτιστεί με την «δια Κοίλης οδό» που αναφέρει ο Ηρόδοτος. Ο ιστορικός παραδίδει ότι στην εξωτερική πλευρά της οδού είχε ταφεί ο Κίμων ο πρεσβύτερος μαζί με τα άλογα του, ο οποίος υπήρξε τρεις φορές ολυμπιονίκης. Επιπλέον, ο περιηγητής Παυσανίας και ο ιστορικός Μαρκελλίνος αναφέρουν ότι μετά τον θάνατο του Θουκυδίδη στη Θράκη (396 π.Χ.), τα οστά του μεταφέρθηκαν και τοποθετήθηκαν στα «Κιμώνεια Μνήματα».
Την κλασική περίοδο, ο Δήμος της Κοίλης γνώρισε ιδιαίτερη οικιστική ανάπτυξη, με τον σημαντικό οδικό άξονα, που ξεκινούσε από την Ακρόπολη και διέσχιζε τον Δήμο, να εξυπηρετεί το εμπόριο από και προς τα λιμάνια άλλα και τον ανεφοδιασμό σε περιπτώσεις πολιορκίας. Κατά την ελληνιστική περίοδο, κατά μήκος της κορυφογραμμής των λόφων οικοδομήθηκε το λεγόμενο Διατείχισμα για την προστασία της πόλης από τους Μακεδόνες, με συνέπεια τη μείωση της έκτασης του χώρου εντός των τειχών. Οι δυτικές πλαγιές, που έμειναν εκτός της πόλης, άρχισαν σταδιακά να μετατρέπονται σε νεκροταφείο που λειτούργησε από τον 3ο αι. π.Χ. έως και τον 3ο αι. μ.Χ. Τα «Κιμώνεια μνήματα», που μετά την κατασκευή του Διατειχίσματος βρέθηκαν εκτός του περιβόλου, εντάχθηκαν όπως και άλλες υπόσκαφες κατασκευές (Σπηλιά του Κουφού και Σπηλιά των Κακών Αδελφάδων) στα νεκροταφεία που αναπτύχθηκαν στην περιοχή.
