Στην πορεία από την Αθήνα προς την Ελευσίνα, συναντά κανείς το Θριάσιο Πεδίο στη δεξιά πλευρά της Ιεράς Οδού. Περικλεισμένο από τον Κιθαιρώνα βόρεια, το όρος Αιγάλεω ανατολικά, το όρος Πατέρας δυτικά και την Πάρνηθα βορειοανατολικά, το πεδίο διασχίζεται παράκτια από την Ιερά Οδό κατά μήκος του κόλπου της Ελευσίνας. Αυτή η κύρια διαδρομή που συνδέει την Αθήνα με το Θριάσιο Πεδίο έδωσε την ονομασία «Θριάσιαι Πύλαι» στο Δίπυλο, από όπου ξεκινούσε η Ιερά Οδός στον Κεραμεικό.
Το Πεδίο, πλούσιο σε σιτηρά, αμπελώνες και ελαιώνες, επωφελούνταν από τα νερά του ελευσινιακού Κηφισού. Η σημασία του αντανακλάται στη μυθολογία: σύμφωνα με την παράδοση, η Δήμητρα εισήγαγε τη γεωργία πρώτα εδώ.
Η μυθολογία επίσης μας πληροφορεί για την ονομασία «Θριάσιο Πεδίο». Μία εκδοχή την αποδίδει στις Θρίες, φτερωτές νύμφες ικανές στη μαντεία με τη χρήση χαλικιών (θριές) μέσα στο νερό, από τις οποίες η Αθηνά έμαθε τη μαντική τέχνη προκαλώντας την οργή του Απόλλωνα. Σε απάντηση στη διαμάχη τους, ο Δίας επιβεβαίωσε το αποκλειστικό δικαίωμα του Απόλλωνα στη μαντική. Ενοχλημένη από αυτή την απόφαση, η Αθηνά διασκόρπισε τα χαλίκια σε όλο το πεδίο. Μια άλλη εκδοχή αναφέρει ότι το όνομα προέρχεται από το φύλλο της συκιάς (θρίον), με βάση τον μύθο σύμφωνα με τον οποίο η Δήμητρα χάρισε την πρώτη συκιά της Αττικής στον Φύταλο για να τον ευχαριστήσει για τη φιλοξενία του. Μια τρίτη ερμηνεία συνδέει το όνομα με τον ήρωα Θριάσιο, που τιμάται ως προστάτης της περιοχής, με αρχαιολογικά ευρήματα από τα ανατολικά της περιοχής να υποστηρίζουν αυτή την εκδοχή.
Ο πολυπληθής δήμος της Θρίας, που καλύπτει το ανατολικό τμήμα του Θριάσιου Πεδίου, παραμένει ένα αίνιγμα ως προς την ακριβή του τοποθεσία. Πιστεύεται ότι το κέντρο του βρισκόταν στον σημερινό Ασπρόπυργο, αν και αυτό δεν είναι βέβαιο. Τα όριά του βρίσκονταν στις λίμνες των Ρειτών, αποκλειστικούς προμηθευτές ψαριών και χελιών των ιερέων της Δήμητρας, και των ναών του Δαφνηφόρου Απόλλωνα και της Αφροδίτης από την πλευρά του δήμου του Έρμου.
Οι γεωργικές δραστηριότητες στο Θριάσιο Πεδίο συνεχίστηκαν αμείωτα μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα. Ωστόσο, η εκβιομηχάνιση και η εγκατάσταση του στρατιωτικού αεροδρομίου της Ελευσίνας επιβάρυναν την περιοχή ανεπανόρθωτα.
